Jongen met voetbal

Moederhart

Debby Haagmans is moeder van drie, gezondheidszorgprofessional, ouderschapsfanaat, schrijver (ookikschrijf.nl), dinokwartetgrootmeester, en levenskunstenaar. Elke woensdag schrijft zij voor mama nova over haar leven als moeder. Deze week: het lijmen van een barstje.

Een moederhart breekt snel. Dat wist ik al toen ik als kinderloze 24-jarige mijn buurmeisje van toen 4 uit school haalde en zij me, terwijl er een traan over haar wang biggelde, zachtjes vertelde dat niemand uit de klas bij haar thuis wilde spelen. Ze had het aan wel acht kindjes gevraagd, niemand wilde. Nie-mand. Ik had geen troostende woorden, dus huilde ik met haar mee. En ik vermoedde dat het een miljoen keer zwaarder zou zijn als het je eigen kind betrof.

Toen mijn grootste kind naar school toe ging hield ik mijn hart vast. Hij was zo zacht, zo lief, zo gevoelig, was dit wel een goed idee? Wat als niemand met hem wilde spelen? Wat als ze hem zouden pesten, zoals ze mij jaren hadden gepest? Wat als hij verdrietig zou zijn, angstig, eenzaam, ongelukkig? Wat als zou blijken dat hij het wel aan kon op school, maar zijn moeder stiekem niet? Ik huilde bij voorbaat, om alles wat nog niet gebeurd was, om alles wat nog niet verloren was. Zonder dat hij een dag op school had doorgebracht, werd het al een miljoen keer zwaarder, zoals ik eerder bevroedde. Ik werd lid van alle facebookgroepen die zich bezig hielden met thuisonderwijs, want ‘jeweetmaarnooit’. In zijn beginjaren op school stond ik met een voet buiten de deur, klaar om snel te vertrekken en het concept ‘school’ vaarwel te zeggen. Ik stond klaar om hem te beschermen voor de demonen uit mijn eigen verleden, maar mijn demonen bleven waar ze horen: in de jaren tachtig en negentig.

Want mijn grootste groeide op school, hij groeide in school. Hij leerde rekenen en lezen en schrijven, maar belangrijker: hij leerde wie hij is. Waar hij wil staan, hoe hij zich wil verhouden tot een ander, hoe hij zich staande houdt in een groep, en met welke mensen hij zich graag omringt. En stukje bij beetje groeide ik mee. Langzamer dan hij ging, maar dat is de natuur: wij moeders volgen onze kinderen, niet per se andersom. Ik leerde los laten, afstand houden, weg kijken, en vertrouwen hebben.

Zijn eerste schooldag is meer dan vier jaar geleden. Zacht en lief en gevoelig is hij nog steeds, dat is zijn kracht, ook al voelt het voor hem soms als zijn zwakte. En verdrietig en eenzaam is hij zo nu en dan ook, maar dat mag er zijn. Want boven alles is hij het kind dat ik nooit was: een zelfbewuste assertieve grappige sociale achtjarige, met meer vrienden dan onze weekplanning kan handelen. Sinds dit schooljaar hou ik me niet meer bezig met thuisonderwijs, ik voel me een miljoen keer lichter. Een moederhart breekt snel, maar gloeien van trots lijmt elk scheurtje.

One thought on “Moederhart

Geef een reactie