wolf

Do as I say, not as I do

Debby Haagmans is moeder van drie, gezondheidszorgprofessional, ouderschapsfanaat, schrijver (Ook Ik Schrijf), dinokwartetgrootmeester, en levenskunstenaar. Elke woensdag schrijft zij voor mama nova over haar leven als moeder. Deze week: Romulus en Remus.

Opvoeden is geen hobby meer. Zo begon het wel hoor, acht jaar geleden. Dat kind was leuk, heel leuk (en zo knap!) en hoewel ik er klaar voor was me er totaal aan over te geven was er ook een soort van gebrek aan realiteitszin die maakte dat ik dacht dat ik ‘het er wel even bij kon doen’. Dat was voordat ik wist dat je echt van goede huize moet komen willen je kinderen niet dagelijks rond etenstijd ten strijde trekken alsof ze worden opgevoed door wolven.

Mijn man en ik, wij doen ons uiterste best. Immers: Kinderen doen wat je doet, niet wat je zegt. Iedereen die wel eens een gesprek met mij heeft gevoerd over kinderen en opvoeden weet: dat is mijn lijfspreuk. Dus wij leven voor, wij proberen oppermenselijk te zijn opdat een beetje van onze geweldigheid op ze afstraalt. Ongeveer. Dus als ze boos zijn luisteren we, als ze verdrietig zijn troosten we, als ze blij zijn juichen we mee, en als ze bang zijn jagen we de bangmakers weg. Wij geloven niet in straffen en belonen, in eisen stellen en tekortkomingen benoemen. Wij geloven in veiligheid bieden en ruimte maken voor elkaar, in grootse dromen en kleine hartjes, in blind vanuit de hoogste boom springen omdat de overtuiging dat alles goed komt groter is dan de angst voor de pijn van de val. De cynisten noemen ons onoplettend en onverschillig. De realisten weten dat wij er bovenop zitten terwijl we ze los laten.

Veel mooie woorden, waarvan geen een ongemeend. En toch he, toch stompte mijn driejarige vanmiddag zijn broer in het kruis omdat hij ‘een stommerd is’ (er kwam ook een doodsverwensing voorbij, maar mijn schaamte wint het soms toch van mijn wens iets leuks te schrijven), heeft mijn achtjarige wel eens samen met het buurjongetje achter de c.v. op zolder geplast (‘Vonden we grappig. Je lacht niet mam.’), hebben mijn beide kinderen zich schuldig gemaakt aan winkeldiefstal, naaktloperij, bedreiging, fraude en vandalisme, en zijn er vergevorderde plannen van het illustere duo om ons als ouders vast te binden in de kelder zodat zij een hond in huis kunnen nemen en dolgelukkig verder kunnen leven als weeskinderen, maar dan met de hond als stralend middelpunt van dit verstoorde gezin. Het feit dat wij geen kelder hebben compliceert het plan nogal, maar naar ik heb begrepen wordt er op korte termijn een oplossing voor dit euvel verwacht.

Totdat het zo ver is erger ik me groen en geel tijdens de avondmaaltijd omdat de een eet alsof hij acht maanden (is in plaats van acht jaar) en Rapley aan het ontdekken is en de ander op volume bejaardenbingo het alfabet denkt te zingen. (Kinderen doen wat je doet gaat hier niet meer op, geloof me.) Ze worden opgevoed door wolven, maar man, wat zijn ze er gelukkig mee.

 

Geef een reactie