Tornen

Naaistreek

Debby Haagmans is moeder van drie, gezondheidszorgprofessional, ouderschapsfanaat, schrijver (Ook Ik Schrijf), dinokwartetgrootmeester, en levenskunstenaar. Elke woensdag schrijft zij voor mama nova over haar leven als moeder. Deze week: iets waar niet aan te tornen valt.

Het was naailes en ik zat zoals voor mij gebruikelijk iets los te tornen. (Ik betaalde 38,- per maand om me te specialiseren in het hanteren van een tornmesje, die vaardigheid gaat me zo veel opleveren, ooit.) De naaivriendinnen en ik kletsten over alles en niets. Waarom ik het zei weet niemand meer, maar ik vertelde hoe mijn gynaecoloog een tweeling had gekregen die ze beide zes maanden lang borstvoeding had gegeven. Wetende wat een innerlijke strijd een vrouw soms moet leveren om borstvoeding niet op te geven in de eerste tijd na de bevalling, vond ik dat reuzeknap. Dubbel knap, want twee. De naai-juf Jacqueline trok een vies hoofd toen ik dat zei en meende dat je borsten na zes maanden voeden ‘op je enkels’ hangen. Ik zuchtte onhoorbaar. Zij zette haar mening wat kracht bij door het ijzersterke ‘gatver’ toe te voegen. En daar, tijdens die gatver, besloot ik subiet dat Jacqueline niet mijn nieuwe BFF ging worden.

Want de hele discussie rondom borstvoeding en flesvoeding, het interesseert me niet. Dat is geen onverschilligheid, dat is een ander de ruimte laten om zelf te weten wat zij doet met haar lijf en haar kind. Soms kun je ergens niets van vinden, ook anno 2016. Maar wat Jacqueline nu deed had niets te maken met borstvoeding of flesvoeding en de argumenten om iets te doen of te laten. Jacqueline ging veel verder dan dat: Jacqueline diste mijn borsten. Dat verdien ik niet, dat verdienen mijn borsten niet, en iemand moest hier iets aan doen. En wel meteen.

De neiging mijn shirt omhoog te trekken en Jacqueline te laten zien dat alles zich nog keurig boven mijn navel bevond onderdrukte ik, in plaats daarvan zei ik zo passief-agressief mogelijk: ‘Lenn heeft 2,5 jaar borstvoeding gehad. Ze hangen níet op mijn enkels.’ Jacq deed weer haar vieze hoofd. WAAROM? gilde ze uit. Hier wilde ik de schedel van Jacq van haar hersenen los tornen, maar omdat wat je wil niet perse is wat je nodig hebt hield ik een praatje over mijn motivatie om 2,5 jaar te voeden. Na het aanhoren van mijn geweldige argumenten en uitgebreide kennis inzake dit onderwerp vroeg Jacq zonder met haar ogen te knipperen: ‘Jezusmina zeg, maar op die leeftijd hebben ze toch al tanden?’ Ik haalde diep adem. De naaivriendinnen hielden hun adem in. Jacq keek nog steeds vies naar me en na een halve minuut doorbrak ze de dreigende stilte met een nietsontziend ‘Ben je eindelijk klaar met dat tornmesje?’

Sinds die bewuste dag in november 2015 hebben Jacq en ik nooit meer over mijn borsten gesproken, gek genoeg.

 

One thought on “Naaistreek

  1. Geweldig geschreven weer! Ik hou echt van je manier van schrijven. Of het nou over borsten gaat of iets anders….het raakt me elke weer…

Geef een reactie