Vakantie

Vakantie voor beginners

“Hoe ga je dat in godsnaam doen?”, “Dat je dat durft!” en “Weet je het zeker?” Zomaar een paar uitspraken van mensen met wie wij onze vakantieplannen deelden. Zelf waren we erg enthousiast over onze plannen. Of nou ja, we hadden niet eens echt plannen. Maar op vakantie gingen we!

We zouden op de bonnefooi een mooi rondje met de auto maken. Drie bestemmingen stonden vast: we zouden de jas van een Deense vriend afleveren in Kopenhagen, we zouden Innatex bezoeken in de buurt van Frankfurt en we zouden op bezoek bij mijn ouders in de buurt van Gent. Voor de eerste nacht vonden we een plek om te couchsurfen en daarna zouden we wel zien waar we zouden belanden. Het budget was niet groot, maar we zouden het redden. En oh ja, we namen onze baby mee. Dag veilige haven met mooie cosleeper, dag ritme en routine, tot over een paar weken!

Voor ons was het vanzelfsprekend dat het zo zou gaan. Zo vieren we immers altijd vakantie! Onze omgeving dacht daar blijkbaar anders over. Misschien terecht, veel baby’s varen wel bij rust, reinheid en regelmaat. De onze ook, dat moet gezegd. Maar de drie R’en zitten hem niet altijd in hetzelfde bedje in hetzelfde huisje op hetzelfde tijdstip. Soms (vaak) is rust, reinheid en regelmaat samen zijn en elkaars signalen oppikken. Iets wat mij het allerbeste lukt als ik weg ben van routine en alles wat ik (van mezelf) moet.

Dus vertrokken we voor onze eerste 800 kilometer, op naar Kopenhagen. In de auto viel Nona al snel in slaap en eigenlijk heeft ze dat de hele weg gedaan, op de parkeermomenten na (die we niet hadden gepland, maar die keurig elke twee uur plaatsvonden omdat mevrouw besloot om elke twee uur een slokje te willen drinken en dus elke twee uur wakker werd) ’s Avonds kwamen we aan in Kopenhagen bij onze couchsurfer, waar we uitgeput op twee matjes in slaap vielen, Nona knus tussen ons in. Toen we wakker werden besloten we dat we zouden gaan doen waar we behoefte aan hadden en zo geschiedde. Was dat erg lastig? Nou, eigenlijk niet. We gingen naar een pretpark, we liepen door een park, we gingen winkelen, we aten in een restaurant en ga zo maar door.

Een keertje ging het mis. Niet met Nona, maar met mij. En dat had niet zoveel met de vakantie te maken, maar met mezelf. Het was op de derde dag van de vakantie. Ik zat niet lekker in mijn vel, deed daar niks mee, liet dat broeien, verloor het contact en stortte in. Huilen, huilen, huilen. Waarom? Echt geen idee, maar diezelfde avond nog besloten we elkaar vaker in de ogen te kijken om te zien welke kant we op wilden. En we besloten direct uit Kopenhagen te vertrekken. Op naar Duitsland! Het plan was om ’s avonds naar Hamburg te rijden, daar een hotel te zoeken en de volgende dag naar Frankfurt te gaan. Maar omdat onze plannen geen echte plannen waren, besloten we halverwege de rit om toch maar door te rijden naar Frankfurt (4 uur verder). Ik boekte nog snel een hotel waar we vroeg in de ochtend arriveerden. Daar ontbeten we op een terrasje met pizza en komkommer terwijl de zon fel scheen en ik langzaam weer op mijn plekje kwam.

Zo was ook de rest van de vakantie. Dagen vlogen voorbij, bestemmingen werden bereikt en steeds waren wij op ons plekje, samen, als gezin. Voor het eerst sinds de kraamweek werden alle frequenties weer op elkaar afgestemd, voeren we op het ritme van de dagen en vertrouwden we op onszelf. Oké, we zaten in de westerse wereld en waren dus altijd (relatief) veilig, maar toch: we gingen terug naar de basis. We aten als we honger hadden, sliepen als we moe waren en speelden als we daar zin in hadden. We zagen elkaars signalen helderder dan ooit en in dat ritme (wat geen ritme had) vonden wij onze veiligheid. Onze rust, reinheid en regelmaat. Zou ik het aanraden? Oh, zonder twijfel. Een voorwaarde: je moet je kunnen overgeven. Doe je dat niet, dan is er niks aan. Echt, geloof me, helemaal niks aan.

Onze ervaring was in elk geval erg bijzonder. Als gezin zijn we sterker geworden, nog meer naar elkaar toe gegroeid. Ik merk dat mijn man sterker contact heeft met mijn dochter. Vroeger kon er net een lachje vanaf als hij thuiskwam van zijn werk, nu wiebelt ze al de kamer door als ze de sleutel in het slot hoort. Ook mijn man en ik zijn weer beter op elkaar afgesteld. Soms raakt dat verloren in de gang van alledag en blijft de basis prima, maar is de franje eraf. Op vakantie hebben wij weer slingers opgehangen en ballonnen opgeblazen. Nona en ik hebben tijd gehad om heerlijk te spelen, zonder druk van tijd en ruimte. Onze vakantie heeft ervoor gezorgd dat ik me des te meer realiseer dat hoezeer de wereld ons ook overvalt, wij hebben elkaar en zo is het goed. Fijn!

 

Geef een reactie